środa, 29 sierpnia 2012

Rozdział 1

„Jednym z najstraszniejszych momentów w życiu jest ten, kiedy zdajesz sobie sprawę, że jedyną osobą, która może Cię uratować jesteś Ty sam.” - Demi Lovato



Pchnęłam mocno duże, mahoniowe drzwi i zrobiłam kilka kroków do przodu. Przywitał mnie cudowny zapach wanilii rozchodzący się po salonie, ale to mnie teraz zbytnio nie fascynowało. Rytmiczne uderzenia serca rozniosły się echem po mojej głowie. Czułam, że zaraz rozsadzą mi czaszkę. Torebka energicznie uderzyła o skórzaną sofę, a swój rozwścieczony wzrok skierowałam na bruneta stojącego za mną. W palcach obracałam jego czarnego Iphone'a.
- Kim jest Ashley i czemu dziękuje ci za wczorajszą noc? - mimo wszelkich starań mój głos drżał - Czyli to było to rzekome spotkanie w sprawie nowego filmu? Gratuluję
- Ale to nie tak! Kochanie, jesteś przecież moją księżniczką, pamiętasz? Tą jedyną. Kocham Cię - próbował mnie przytulić, ale ja szybkim ruchem sprawiłam, że znów stał półtora metra dalej. Dłonie momentalnie zacisnęły mi się w pięści. Całe moje ciało dygotało, a do oczu napłynęły łzy. Gdyby nie to, że się powstrzymywałam, chłopak dawno zwijałby się z bólu po siarczystym policzku.
- Nie dotykaj mnie i nie mów do mnie kochanie. To już koniec – wycedziłam idąc do naszej sypialni. Jak mogłam być tak naiwna? Za pierwszym razem powinnam od razu to zakończyć, ale miłość przysłoniła zdrowy rozsądek. Teraz dotarło do mnie jak wielką krzywdę sobie wyrządziłam dając Joe'mu drugą szansę. Wszystkie moje rzeczy w kilku sekundach znalazły się w walizce. Chłopak ciągnął się za mną, błagał, przepraszał, ale ja wystarczająco nasłuchałam się jego tłumaczeń i potrafię oddzielić fałsz od prawdy. Przy samych drzwiach odwróciłam się na pięcie. Nasze twarze dzieliły milimetry. Czułam jego gorący, szybki oddech.
- Nigdy nie miałam okazji powiedzieć ci tego prosto w twarz, więc powiem to teraz. Jesteś zwyczajnym dupkiem. Nie zasługujesz na kogoś takiego jak ja, nie zasługujesz na żadną dziewczynę – po tych słowach wcale nie poczułam się lepiej, ale nawet na to nie liczyłam. Po prostu chciałam, żeby usłyszał to ode mnie, żeby wiedział. Jego mina wyrażała jedną, wielką skruchę. Miał nadzieję, że dam się na to nabrać? Że popełnię ten sam błąd i mu wybaczę, żeby nadal żyć z głupią świadomością, że jestem dla niego tą jedyną? Gdyby tak było, przez całą noc byłby ze mną, a nie w domu innej.
- Dems, nie zostawiaj mnie! Wszystko naprawię, zobaczysz! Daj mi ostatnią szansę! - głos Joe'go zagłuszyło trzaśnięcie drzwiami. Stałam jeszcze chwilę na ganku słuchając jak różne przedmioty spadają z hukiem na podłogę naszego, a w sumie już tylko jego domu. To się nie działo naprawdę. Wszystkie wspólne chwile mignęły mi przed oczyma i w tym samym momencie poczułam się jakby los właśnie z całej siły kopnął mnie w twarz. Usiadłam na schodach wybierając numer do Seleny. Na szczęście ona zawsze była gotowa mi pomóc. Jej złote serce jest więcej warte niż milion dolarów. 
Przyjechała po mnie wraz ze swoją mamą. U nich w domu zawsze mogłam poczuć się jak u siebie. Kiedy tutaj przebywałam, przez moją duszę przenikała masa dobrej energii, czułam poczucie bezpieczeństwa, spokój i dużo miłości, a tego ostatnio stanowczo mi brakowało.
- Opowiedz wszystko jeszcze raz, spokojnie – Selena usiadła obok mnie na kanapie i położyła mi głowę na ramieniu, przykrywając nas kocem. Posłusznie przedstawiłam jej moją rozmowę z Josephem z najmniejszymi szczegółami, a łzy płynęły po moich policzkach niczym malutkie koryta rzeki, co gorsza nie mogłam ich powstrzymać.
- Zawsze ci mówiłam, że to kawał drania. Dobrze, że mnie przy tej rozmowie nie było. Chłopak oduczyłby się łamać kobiece, delikatne serca. Jeszcze prosił o koleją szansę? Pff, nienormalny. Nie przejmuj się, zasługujesz na kogoś lepszego. Ty będziesz szczęśliwa, a za jego zachowanie mu się odbije i dotrze do niego ile stracił – pogłaskała mnie po głowie. Jej słowa nieco podniosły mnie na duchu.
Upiłam łyk herbaty i pociągnęłam nosem po czym obie spojrzałyśmy na siebie i zaśmiałyśmy się wesoło
- Już trochę lepiej? - na jej pytanie przytaknęłam skinieniem głowy. W tym czasie do salonu zdążyła wejść mama dziewczyny.
- Pościeliłam ci łóżko w pokoju Sel. Prześpij się z tym i zobaczysz, rano będzie ci lepiej – odparła uśmiechając się ciepło. To nie jest wcale taki zły pomysł. Faktycznie, zbyt dużo dziś doświadczyłam i jestem trochę zmęczona.
- Pójdę z tobą – brunetka wstała energicznie z kanapy i podała mi rękę. Chwyciłam ją i obie ruszyłyśmy na górę mówiąc jeszcze dobranoc jej mamie.
Paplałyśmy o wszystkim o niczym jak zwykle, byle nie o tym co zdarzyło się dzisiaj. W końcu zmęczone gadaniem, zasnęłyśmy. Chciałam przeżyć tą noc jak najspokojniej, ale jak na złość moja podświadomość zaczęła wariować. Widziałam przed sobą wysoką, wysportowaną sylwetkę mężczyzny. Jak się później okazało, był to Joe. Ruszał ustami, ale z jego gardła nie wydobywał się żaden dźwięk. Jakby ktoś całkowicie wyciszył film. Co mnie zdziwiło, doskonale wiedziałam o co mu chodzi. Powtarzał te same słowa, które wypowiedział podczas dzisiejszej kłótni. Później jakby jakaś magiczna moc odepchnęła go do tyłu, a on zlał się z czernią, jak to robią te wszystkie zjawy w horrorach. Nagle sen się zmienił. Teraz doskonale słyszałam szum wodospadu. Stałam na samym skraju skały, a kilkanaście metrów ogromny słup wody spadał wzdłuż niekończącej się przepaści. Chłodne, kobiece palce dotknęły moich pleców i pchnęły delikatnie do przodu. Spadałam w dół, ale w spowolnionym tempie. To było dziwne, takie realne, a przecież twarde prawa fizyki całkowicie temu zaprzeczają. W ostatniej chwili, kiedy moje ciało miało zderzyć się z taflą wody, podskoczyłam jak poparzona wybudzając się tym samym ze snu. Przez chwilę leżałam, doznając sporego szoku, jak zawsze po dziwnych snach. W końcu powróciłam do świata żywych. Zmieniłam pozycję na siedzącą i spojrzałam w prawo. Sel spała z otwartą buzią, otulona kołdrą jak naleśnik, a głowę miała mocno przyciśniętą do poduszki. Ten obrazek wyglądał nadzwyczaj zabawnie, aż zmusił mnie do uśmiechu. 
Położyłam się z powrotem, masując skronie. Jeszcze nigdy nie miałam bardziej bezsensownych snów, wykluczając ten z księżniczką i armią bananów, ale miałam wtedy z siedem lat. Następne pół godziny przeleżałam błądząc wzrokiem po pokoju, który pomału odzyskiwał kolory. Słońce wschodziło. Od czasu do czasu słyszałam cichutkie pochrapywanie Seleny, ale wcale mi nie przeszkadzało. Ba, było urocze.
Poczułam pod głową wibracje telefonu. Nie chcąc obudzić przyjaciółki, postarałam się go odebrać jak najszybciej po czym wstałam i ruszyłam w stronę do łazienki.
- Halo? - powiedziałam do słuchawki.
- Córciu?
Mama? Dawno nie rozmawiałyśmy. Zapomniałam nawet jak brzmi jej głos. Tym razem wyczułam, że coś jest nie tak, że płacze.
- Co się stało? Mów szybko – przysiadłam na skraju wanny, modląc się, by to nie było nic poważnego
- Skąd wied... To znaczy, dzwonię do ciebie, bo twój ojciec jest w więzieniu – po jej słowach zamarłam. To na pewno jest zły sen, ale niech się już skończy! Dla upewnienia uszczypnęłam się w przedramię, ale mimo moich błagań nadal siedziałam w łazience z płaczącą matką przy uchu.
- Co takiego zrobił? Czy znowu... - bałam się dokończyć zdania. Słowa trudno przechodziły mi przez gardło. Jakbym miała tam ogromną gulę i nawet jak przełknę ślinę, nie mogę jej zlikwidować.
- Przyszedł do mnie zupełnie pijany, powiedział, że skończyło mu się piwo i wręcz kazał mi dać trochę swoich drobnych. Nie zgodziłam się, a ten w jednej chwili cały się zezłościł i...
- I...? - nie pozwoliłam jej na tym skończyć.
- ...Potem czułam tylko ból w czaszce. Obraz był rozmazany, kręciło mi się w głowie... Na szczęście Dallas zadzwoniła po policje i pogotowie. Teraz wszystko jest w porządku 
Osunęłam się powoli na podłogę i zakryłam twarz dłonią
- Nie jest w porządku skoro płaczesz – wyszeptałam. Poczułam to znajome pieczenie w oczach, a po chwili moje policzki były już całkiem wilgotne od łez. Jasne, drogi losie, miałam za mało problemów. Musiałeś jeszcze jakiś dorzucić.
-Demi, to nie tak. Wszystko jest dobrze, tylko jesteś tak daleko... Brakuje mi ciebie. Twojej roześmianej twarzy, tego ciepła jakie czułam, kiedy przechodziłaś obok. Mam nadzieję, że niedługo do nas przyjedziesz – na jej słowa, zacisnęłam wargi w wąską linię. Łzy się nasiliły, serce pękało na kawałeczki. Mało brakowało do ataku histerii.
- Halo? Demi? Demi! Jest... – rozłączyłam się szybko i odłożyłam telefon na umywalkę. Moje dłonie zaczęły się niebezpiecznie trząść, jakbym miała Parkinsona. Bardzo chciałabym wrócić do domu, ale dobrze wiedziałam, że nie nastąpi to szybko. Czeka na mnie masa wywiadów, sesji zdjęciowych i spotkań z fanami... Nie mogę ich zawieść, ale jednocześnie pragnę przytulić się do Mamy. Byłam zupełnie rozdarta, bezradna, zagubiona, a na dodatek tylko ja mogłam sobie pomóc. Tylko jak? Wstałam powoli i cicho przemieściłam się do pokoju Sel. Przeszukałam calutką walizkę i w końcu znalazłam to czego szukałam. Kilka miesięcy temu lekarz przypisał mi jakieś leki na uspokojenie. Miałam brać jedną dziennie, ale w końcu zapomniałam i opakowanie jest praktycznie całe. Na palcach udałam się z powrotem do łazienki i zamknęłam drzwi na klucz. Wzięłam jedną tabletkę do buzi, przełknęłam. Odczekałam kilka minut, ale nie poczułam żadnej zmiany. Jak wezmę jeszcze dwie albo trzy, to świat się nie zawali... W końcu nie może być już gorzej niż jest teraz. Ostatecznie skończyło się na ośmiu. Gęsta mgła powoli zaczęła ograniczać pole widzenia, obraz dziwnie się rozdwoił powodując silne zawroty głowy, ciśnienie zadźwięczało mi w uszach i w jednej chwili ogarnęła mnie głęboka ciemność. Nie wiedziałam gdzie jestem, ani co się ze mną dzieje, ale miałam dziwne przeczucie, że jest bezpiecznie. Było mi dobrze, niemalże błogo. Z ruchu swoich mięśni wyczułam, że się uśmiecham, jednak to wszystko zakończyły ponowne zawroty głowy. W ułamku sekundy znalazłam się na kafelkowej posadzce i chyba udało mi się nawet walnąć czołem o brzeg umywalki, ale nie zdążyłam poskarżyć się na ból. Czemu? Bo go już nie czułam. Nie czułam nic, poza rytmicznym biciem mojego serca.

14 komentarzy:

  1. Opowiadanie o Demi i One Direction to kurde najlepsze co zostało zrobione i dzienkuffa za to.

    A rozdział jest świetny, jak zawsze. :3

    OdpowiedzUsuń
  2. Demi i One Direction *.*
    Super rozdział : ]
    Mogłabyś informować mnie na twitterze o nowych rozdziałach . ? : ) @maliklovex3

    OdpowiedzUsuń
  3. To było świetne. Słusznie Demi nazwała Josepha draniem, bo zasłużył na to.
    Oczekuję niecierpliwie na drugi rozdział - @_NavyTillDeath_ *.*

    zapraszam do siebie: queenfenty.blogspot.com - niedługo 3 rozdział (:

    OdpowiedzUsuń
  4. Zajebisty rozdział! Czekam na następne! *_*
    @mislaid_soul

    OdpowiedzUsuń
  5. Wspaniale się zapowiada! Biedna Dems ;( Jeśli możesz to powiadamiaj mnie - @MuffinForAriana. xoxo

    OdpowiedzUsuń
  6. OMGaash to jest świetne. Bardzo dobrze piszesz! ;D Dawaj znać o następnych rozdziałach.<33 @swag_usa

    OdpowiedzUsuń
  7. Ojeju, wspaniałe opowiadanie, dawno takiego nie czytałam, czekam na kolejne rozdziały xx

    OdpowiedzUsuń
  8. To będzie wspaniałe opowiadanie *.* Demi , 1D , Justin i Selena więcej nie potrzeba . Z niecierpliwością czekam na 2 rozdział ^^

    OdpowiedzUsuń
  9. Ohhh... no szczerze to zaniemówiłam z wrażenia. Opisujesz wszystko tak... dokładnie, a można się nieźle wczuć w jej sytuację. Prosimy o kolejny rozdział.
    Przy okazji zapraszam do siebie: http://when-i-see-stars.blogspot.com/

    OdpowiedzUsuń
  10. Wciągający początek. Cieszę się, że Demi rzuciła tego dupka, nikt nie zasługuje, żeby go tak traktować! I jeszcze miał czelność prosić o kolejną szansę! Natomiast końcówka mnie zasmuciła, czyżby Demi przeżyła próbę samobójczą...

    OdpowiedzUsuń
  11. WOW ! Jedno wielkie WOW ! ;)
    Nigdy nie czytałam takiego bloga o takiej historii - i wiesz chyba zacznę coś szperać po google typu Niall Horan i Demi Lovato opowiadanie ;D
    Czekam na nn <3 ;D

    OdpowiedzUsuń
  12. zajebistyyyy!
    będziesz mnie informować o następnych rozdziałach na tt? @olcikx
    dzięki z góry.
    czekam na następny <3

    OdpowiedzUsuń
  13. To dopiero początek, a ja już jestem oczarowana *.* Dobrze wiecie, że was uwielbiam, ale teraz zaczynam was normalnie kochać, bo jesteście genialnie. Wszystkie odczucia, emocje... Mam wrażenie, jakbym była Demi. OMG, a to jest pierwszy rozdział. Już wiem, że to będzie epickie :D
    Czekam na następny, @LikeLaughNiall
    PS: Czy w następnym rozdziale Horan może zamienić się w Supermana, rozjebać drzwi od łazienki i uratować Demi ? :)

    OdpowiedzUsuń